Typografia
W typografii można drukować zarówno tekst, jak i rysunki. Z początku tekst składano ręcznie, litera po literze. Jednak w XIX wieku wprowadzono szybsze i tańsze metody składu maszynowego.
Używano maszyn takich, jak np. odlewarka wierszowa Linotyp. Zecer, operator maszyny, wpisywał tekst na klawiaturze, a maszyna ustawiała odpowiadającą pojedynczej literze mosiężną matrycę we właściwym położeniu. Gdy wpisana została cała linia, maszyna odlewała na podstawie matrycy linii odpowiednie metalowe czcionki. Wraz z postępem pracy linie tekstu były umieszczane na podstawce zwanej galerią, gdzie układały się w kolumny. Kolumny następnie były ręcznie rozmieszczane tak, by uzyskać odpowiedni układ drukowanej strony.
Inaczej nieco działały odlewarki pojedynczych czcionek, np. Monotyp. Składały się one z dwóch oddzielnych części. Słowa wystukiwane na klawiaturze były zapisywane w postaci kodu na papierowej taśmie perforowanej. Taśmę tę później przesyłano do właściwej odlewarki, która pojedynczo odlewała potrzebne czcionki, ustawiając je automatycznie w galerii.
W latach 50. XX wieku opisane powyżej metody składu zaczęły być wypierane przez skład fotograficzny. Zamiast odlewać w metalu linie tekstu lub pojedyncze litery, maszyny zaczęły umieszczać je na błonie fotograficznej. Z negatywu zaś wykonywane były płyty drukarskie. Ta metoda składu najlepiej pasowała do litografii. W typografii, by w tekście zamieścić rysunek, należało wyry-tować go na osobnych płytach metalowych, które były dołączane do tekstu w czasie druku. Wraz z rosnącym zapotrzebowaniem na szybki druk, szczególnie w odniesieniu do gazet, wymyślono maszyny rotacyjne. Płaską formę odpowiadającą układowi strony wykonywano z masy papierowej. Masę następnie zakrzywiano tak, by odlać cylindryczne płyty pasujące do maszyny rotacyjnej.